Elementy złączne stosowane w konstrukcjach stalowych oraz instalacjach przemysłowych muszą być dopasowane do warunków pracy i środowiska eksploatacji. W tym kontekście często porównuje się pręt M20 z gwintem wykonany ze stali nierdzewnej z jego odpowiednikiem w wersji ocynkowanej. Różnice między tymi rozwiązaniami są znaczące, a właściwy wybór wpływa bezpośrednio na bezpieczeństwo i żywotność połączenia.
Pręt M20 z gwintem a odporność na korozję
Podstawowa różnica między dwoma wariantami prętów dotyczy materiału bazowego oraz sposobu zabezpieczenia powierzchni. W przypadku pręta M20 z gwintem wykonanego ze stali nierdzewnej odporność na korozję wynika z właściwości samego stopu, najczęściej A2 (AISI 304) lub A4 (AISI 316). Z kolei pręt M20 z gwintem w wersji ocynkowanej produkowany jest ze stali węglowej pokrytej warstwą cynku, która pełni funkcję ochronną. Powłoka ocynkowana zabezpiecza element przed korozją do momentu jej uszkodzenia mechanicznego. W środowisku o podwyższonej wilgotności lub w kontakcie z agresywnymi mediami nierdzewny pręt M20 z gwintem wykazuje znacznie większą trwałość. Pręty nierdzewne charakteryzują się również większą odpornością na działanie soli i środków chemicznych. W przypadku uszkodzenia powierzchni pręta ocynkowanego może dojść do miejscowej korozji podpowłokowej. Zastosowanie stali nierdzewnej minimalizuje to ryzyko, ponieważ ochrona nie jest uzależniona od dodatkowej warstwy.
Wytrzymałość i zakres zastosowań
Oprócz odporności korozyjnej istotne znaczenie ma również wytrzymałość mechaniczna elementu. Pręt M20 z gwintem w wersji ocynkowanej często występuje w klasach wytrzymałości 4.8, 5.8 lub 8.8, co pozwala na stosowanie go w konstrukcjach wymagających dużej nośności. W przypadku nierdzewnych prętów M20 z gwintem typowe klasy wytrzymałości są niższe, jednak zapewniają wystarczające parametry w wielu zastosowaniach instalacyjnych i konstrukcyjnych.
Elementy ocynkowane częściej stosowane są w konstrukcjach budowlanych narażonych na obciążenia statyczne, lecz pracujących w umiarkowanym środowisku korozyjnym. Natomiast stal nierdzewna znajduje zastosowanie w przemyśle spożywczym, chemicznym oraz w instalacjach zewnętrznych narażonych na wilgoć. Pręt M20 z gwintem powinien być dobierany z uwzględnieniem wymagań wytrzymałościowych oraz warunków środowiskowych. Zbyt niski poziom ochrony antykorozyjnej może prowadzić do osłabienia połączenia w dłuższym okresie eksploatacji. Z kolei przewymiarowanie klasy materiału generuje nieuzasadnione koszty inwestycyjne.
Różnice między wariantem nierdzewnym a ocynkowanym wynikają przede wszystkim z odmiennej odporności na korozję oraz charakterystyki wytrzymałościowej. Pręt M20 z gwintem powinien być dobierany w oparciu o rzeczywiste warunki pracy oraz wymagania projektowe. Uwzględnienie środowiska eksploatacji i obciążeń konstrukcyjnych pozwala zapewnić trwałość oraz bezpieczeństwo połączenia.